Բոլորակ » Արմինե Սահակյան https://parents.disabilityinfo.am Հաշմանդամություն ունեցող երեխաների ծնողների համար Wed, 09 Jan 2019 10:37:59 +0000 hy-AM hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.1.38 Փոքր հաջողությունների գաղտնիքը https://parents.disabilityinfo.am/%d6%83%d5%b8%d6%84%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%bb%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a3%d5%a1%d5%b2%d5%bf%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%a8/ https://parents.disabilityinfo.am/%d6%83%d5%b8%d6%84%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%bb%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a3%d5%a1%d5%b2%d5%bf%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%a8/#comments Tue, 07 Apr 2015 17:56:14 +0000 http://parents.disabilityinfo.am/?p=228 Մարդիկ, սպասելով մեծ հաջողությունների, մեծ փոփոխությունների, հաճախ չեն նկատում այն փոքրիկ ձեռքբերումները, որոնք անընդհատ են, ամենուր ու շատ հաճախ: Դա ավելի շատ խանգարում է մեզ՝ ծնողներիս, հատկապես այն ժամանակ, երբ ունենք հաշմանդամություն ունեցող երեխաներ, մեծ ջանքեր ենք գործադրում, շատ ժամանակ ենք նրանց տրամադրում և իհարկե սպասում ենք, որ նրանք կգնահատեն այդ ամենը ու մեզ կպարգևատրեն մեծ հաջողություններով:

Երբ տղաս գնաց դպրոց, ես մտածում էի, որ նա գոնե տարեվերջին կգրի ու կկարդա պարզ բառեր: Երբ առաջին դասարանն ավարտեց, ես հուսահատության շեմին էի: Իմ սպասումները չիրականացան, կրկնեմ մեկ անգամ ևս՝ իմ սպասումները:

Երկրորդ դասարան. իմ սպասումները դեռևս մնում են չիրականացված… Բայց մի օր, երբ հերթական անգամ խոսում էի ուսուցչուհու հետ տղայիս մասին, նա ասաց, որ որդիս շատ է փոխվել, զարգացել է նրա բանավոր խոսքը, որ կարողանում է պատմել դասը հարցերի օգնությամբ: Նա մեզ քաջալերեց այն բանի համար, որ տղաս շրջապատված է ուշադրությամբ, և մենք պարտաճանաչ կատարում ենք նրա հանձնարարությունները…

Սիրտս լցվեց ուրախությամբ, հուսահատությունը կամաց-կամաց տեղի տվեց: Երբ դպրոցից վերադառնում էինք տուն, ես ճանապարհին գովում էի նրան, ասում, որ ուսուցչուհին գոհ է իրենից, ու մենք պիտի առաջ գնանք, լավ սովորենք, ավելի կարգապահ դառնանք: Ու այս էմոցիոնալ զրույցի ընթացքում հանկարծ նկատեցի, որ տղայիս ձեռքն այնքան ամուր չեմ բռնել, որքան նախկինում, երբ նույնիսկ մատներիս հետքերը մնում էին նրա ձեռքին… Մենք որպես հասուն մարդիկ միմյանց հետ հանգիստ զրուցելով գնում էինք, ես հասկացա, որ շատ բան է փոխվել:

Ու քանի դեռ զբաղված էի տղայիս համար իմ ծրագրերը կազմելով, նա իր սեփական ճանապարհն է անցնում, իր ձեռքբերումներն ունի և, թեկուզ փոքր քայլերով, բայց առաջ է գնում… Իսկ ես քիչ էր մնում այդ ամենը չնկատեի, բաց թողնեի, չուրախանայի…

Այդ օրն իմ կյանքում շատ բան փոխվեց: Ես սովորեցի հեռահար ծրագրեր չկազմել, սովորեցի նկատել նույնիսկ չնչին հաջողությունները, բաց չթողնել անգամ փոքրիկ փոփոխությունները: Չէ՞ որ քանի դեռ սպասում ենք մեծ հաջողությունների, կարող ենք բաց թողնել փոքր, բայց մեզ թևեր տվող, առաջ մղող և երջանկացնող հաղթանակները…

]]> https://parents.disabilityinfo.am/%d6%83%d5%b8%d6%84%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%bb%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a3%d5%a1%d5%b2%d5%bf%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%a8/feed/ 0 Նոր երեխա ընտանիքում https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b6%d5%b8%d6%80-%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%b8%d6%82%d5%b4/ https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b6%d5%b8%d6%80-%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%b8%d6%82%d5%b4/#comments Tue, 07 Apr 2015 16:39:07 +0000 http://parents.disabilityinfo.am/?p=251 Աղջիկս 11 տարեկան էր, տղաս, ով հաշմանդամություն ուներ, 6 տարեկան, երբ իմացա, որ երրորդ երեխային եմ սպասում: Ասել, որ խուճապի մեջ էի, նշանակում է ոչինչ չասել: Այնքան էի տարված տղայիս խնդիրներով, ամբողջ ժամանակս տրամադրում էի նրան և ինձ զգում էի ասես հանցագործ, դավաճան մեկը, ով դավաճանում է իր փոքրիկին, երեխային, ով այնքան ունի իմ կարիքը:

Իմ մեջ սկսեց կռիվ տալ երկու անձ` մեկը, ով դավաճանում էր իր երեխային, մյուսը, ով չէր կարող հրաժարվել իր սրտի տակ բաբախող սրտիկից: Մյուս կողմից էլ այն կարծրատիպը, թե այլևս չեմ կարող առողջ երեխա ունենալ: Եվ այսպես շարունակ՝ մտքեր, մտավախություններ:

Քիչ էր այն մարդկանց թիվը, ում դրական կարծիքն անչափ կարևոր էր ինձ համար: Բայց ամենակարևոր մարդու կարծիքն ու երրորդ երեխա ունենալու մեծ ցանկությունն ինձ սթափեցրեցին: Ամուսնուս հետ միասին որոշեցինք, որ մենք ունենալու ենք այս երեխային՝ ինչ էլ լինի:

Փորձությունները շարունակվում էին… Դժվարագույն հղիություն, բայց կողքիս էր ամուսինս, ով երեխայի նման խնամում էր ինձ: Ասես առաջին անգամ էինք ծնող դառնալու, որովհետև կայացրել էինք շատ լուրջ և պատասխանատու որոշում, իսկ մեր բոլոր մյուս ծրագրերն ու հեռանկարները մի պահ հետին պլան էին մղվել: Ընտանիքի բոլոր անդամների ուշադրությունն ինձ վրա էր սևեռված: Պարապմունքների գնում էինք երեքով, ամուսինս ինձ էր տանում, ես` տղայիս: Մինչև եկավ այդ օրը, որն ամբողջովին փոխելու էր ինձ, մեր ընտանիքը…

Ծնվեց իմ երրորդ բալիկը: Աշխարհն ասես փոխվեց մեկ վայրկյանում: Ուրախության աննկարագրելի պահեր, որոնք գլխիս թափվեցին: Հիշում եմ երեխաներիս ուրախությունը: Նոր էջ սկսվեց մեր կյանքում: Տղաս ասես միանգամից մեծացավ: Քանի որ նա վարքային խնդիրներ ուներ և շատ ակտիվ էր, բոլորն առաջինը հարց էին տալիս`«Հրաչյան ո՞նց է վերաբերվում եղբորը, հո չի՞ վնասում նրան»: Ո´չ, նա խնամում էր փոքրիկ եղբորը, երբ ես զբաղված էի լինում, շատ նուրբ ու քնքշանքով օրորում էր նրան, երբ լաց էր լինում, անմիջապես կանչում էր ինձ: Մի խոսքով, հոգ էր տանում նա, ում մասին միշտ մենք էինք հոգ տանում: Ես սկսեցի արդեն ավելի հանգիստ վերաբերվել նրա խնդիրներին, ու խնդիրներն ասես սկսեցին ավելի հեշտ լուծվել:

Հիմա ժամանակ է անցել, և ես չեմ դադարում մտածել, որ ամենաճիշտ որոշումը, որ կայացրեցի, երրորդ փոքրիկիս լույս աշխարհ բերելն էր: Նրանք հիմա երեքն են, միասին են, հոգ են տանում միմյանց մասին, բոլորն էլ հավասար պարտականություններ ու իրավունքներ ունեն, վիճում են, խաղում են միասին: Մենք որպես ծնող ամեն ինչ անում ենք, որ նրանք սիրեն ու հարգեն միմյանց, հավասար հոգ տանեն մեկը մյուսին. որովհետև դրա կարիքն ունեն բոլորը, և եթե օգնության կարիք կա, բոլորս պիտի օգնենք այն մեկին, ով ընտանիքում դրա կարիքն ամենաշատն ունի:

]]> https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b6%d5%b8%d6%80-%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d6%84%d5%b8%d6%82%d5%b4/feed/ 0