Բոլորակ » բժիշկ https://parents.disabilityinfo.am Հաշմանդամություն ունեցող երեխաների ծնողների համար Wed, 09 Jan 2019 10:37:59 +0000 hy-AM hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.1.38 ՄՈՒԿ-ի երկրորդային բարդությունների նվազեցման կարևորության մասին https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%af-%d5%ab-%d5%a5%d6%80%d5%af%d6%80%d5%b8%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%a2%d5%a1%d6%80%d5%a4%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b6/ https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%af-%d5%ab-%d5%a5%d6%80%d5%af%d6%80%d5%b8%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%a2%d5%a1%d6%80%d5%a4%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b6/#comments Tue, 27 Oct 2015 11:20:50 +0000 http://parents.disabilityinfo.am/?p=631 Մանկական ուղեղային կաթված (ՄՈՒԿ) ունեցող երեխաների ծնողները պետք է հիշեն, որ բժիշկներն իրենց երեխաներին չեն բուժում՝ պարզապես հետևում են, որպեսզի հետագա երկրորդային բարդություններից հնարավորինս խուսափեն: Բանն այն է, որ ՄՈՒԿ-ն առաջանում է ներարգանդային շրջանում, ծննդաբերության ժամանակ ու հետագայում որևէ բան անել հնարավոր չէ: Բժիշկները կարող են նվազեցնել հաշմանդամության արտահայտվածությունն ու նպաստել երեխայի կայուն վիճակի պահպանմանը:

Նախ պետք է հասկանալ` երեխան ռիսկի խմբո՞ւմ է, թե՞ արդեն ՄՈՒԿ ունի: Ռիսկի խմբում են այն երեխաները, որոնք մինչև մեկ տարեկանը, օրինակ` նստելիս գլուխը միջին գծով ուղիղ չեն պահում, փոխարենը մեծ մասամբ մի կողմի վրա են պահում, կամ մի ձեռքը մյուսից պասիվ է պահում: Վերականգնողական վարժությունների միջոցով մասնագետներն օգնում են, որ երեխայի մոտ պաթոլոգիա չզարգանա:

Ծնողները նման նշաններ նկատելիս նախ պետք է դիմեն իրենց ընտանեկան բժշկին, որի տված ուղեգրի միջոցով արդեն կկարողանան համապատասխան մասնագետի ծառայություններին դիմել:

Շատ դեպքերում, երբ երեխայի մոտ թեթև բարդություններ են լինում, բժիշկները սովորեցնում ենք ծնողներին ինչ վարժություններ անել, ինչպես գրկել երեխային, որպեսզի ավելի չվնասի: Պետք է նշել, որ երեխային գրկելու ճիշտ և սխալ տարբերակներ կան: Մենք ծնողներին խորհուրդ ենք տալիս երեխային գրկելու փոխարեն նրանց կենգուրուի մեջ դնել: Եթե այդ տարիքն անցնում է, ապա երեխային պետք է այնպես գրկել, որ նա հենվի գրկողի կոնքին՝ բացված ոտքերով: Սրա նպատակը աճուկային հատվածի մկանների կարճացման հավանականության կանխումն է:

ՄՈՒԿ-ի զարգացման ռիսկային խմբի երեխաներին վերականգնողական բուժում նշանակելու նպատակը նրանց փուլային զարգացման խթանումն ու երկրորդային բարդությունների կանխարգելումն է: Երեխայի աճին զուգահեռ երկրորդային տարբեր խնդիրներ են զարգանում, և խնդիրը դրանք կանխելն է: Երկրորդային բարդությունների թվում է երեխայի կեցվածքի սխալ զարգացումը, որն ինքնըստինքյան արդեն կարող է առաջացնել ողնաշարի, ներքին օրգանների խնդիրներ:

Շատ կարևոր մի հանգամանք էլ կա, որ ծնողները պետք է հիշեն: Եթե երեխան 7 ամսական է ծնվել, հնարավոր է` 5 ամսականում չանի այն, ինչ անում են իր հասակակիցները, որովհետև շուտ է ծնվել ու դեռ պետք է զարգանա` լրացնելով բացը: Սակայն եթե 2 ամսից ավելի հետ է մնում իր հասակակիցներից, դա արդեն անհանգստանալու տեղիք պետք է տա: Նշենք նաև, որ այս նրբությունը պետք է հաշվի առնել մինչև 1 տարեկանը, դրանից հետո երեխան պետք է զարգանա 9 ամսական ծնված երեխաների պես:

]]> https://parents.disabilityinfo.am/%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%af-%d5%ab-%d5%a5%d6%80%d5%af%d6%80%d5%b8%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%a2%d5%a1%d6%80%d5%a4%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b6/feed/ 0 Երեխայի վիրահատությանը պատրաստվելիս https://parents.disabilityinfo.am/%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1%d5%b5%d5%ab-%d5%be%d5%ab%d6%80%d5%a1%d5%b0%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%bd%d5%bf%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%bd/ https://parents.disabilityinfo.am/%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1%d5%b5%d5%ab-%d5%be%d5%ab%d6%80%d5%a1%d5%b0%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%bd%d5%bf%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%bd/#comments Tue, 07 Apr 2015 17:52:57 +0000 http://parents.disabilityinfo.am/?p=230 Կան դեպքեր, երբ երեխայի վիճակը ամբողջությամբ բուժելու կամ բարելավելու համար անպայման վիրահատական միջամտության կարիք կա: Կարևոր է, որ ծնողներն իրենց բալիկի հիվանդության, վիճակի, դժվարությունների մասին ինֆորմացիա ունենան: Հիմա բոլորը համակարգիչ ունեն, համացանցը հասանելի է բոլորին, և ծնողները կարող են կարդալ, հասկանալ, թե ի´նչ խնդիր ունի իրենց բալիկը, ի´նչ կարելի է անել երեխայի համար:

Երբ ծնողը գալիս է բժշկի մոտ և պատկերացում չունի, թե ի´նչ խնդիր ունի երեխան, շատ դժվար է և՛ բժշկի, և՛ ծնողի համար, քանի որ ծնողի սպասելիքներն ու բժշկի հնարավորությունները հաճախ տարբեր են: Կարևոր է, որ ծնողն ու բժիշկն իրար հետ աշխատեն որպես մի թիմ, ոչ թե որպես անծանոթ մարդիկ, ովքեր հանդիպել են, որ ինչ-որ գործողություն անեն, վերջացնեն:

Ծնողը պետք է իմանա, հասկանա, թե բժիշկն ի´նչ է անելու վիրահատության ժամանակ: Ես շատ հաճախ նկարում, գծում եմ ծնողների համար, գրքերից եմ ցույց տալիս, թե ի´նչ պետք է արվի: Եվ քանի որ աշխարհում շատ բժիշկներ կան, և ամեն ոք իր մոտեցումն ունի հարցի նկատմամբ, ծնողները պետք է տարբեր բժիշկների մոտ գնան, տարբեր կարծիքներ լսեն, փորձեն հասկանալ, թե ով է ավելի խելամիտ լուծում առաջարկում, և ապա նոր կողմնորոշվեն, թե որ բժշկին են նախընտրում: Ծնողն ինքը պետք է ամբողջ ինֆորմացիային տիրապետելով որոշում կայացնի, որովհետև երեխայի ապագա կյանքի հիմնական պատասխանատուն ծնողն է, ոչ թե բժիշկը: Տարիներ հետո բժիշկը գուցե չլինի, սակայն ծնողը միշտ երեխայի կողքին է և պետք է երեխային բացատրի, թե ինչո´ւ է այդ ճանապարհն ընտրել նրա համար:

Եթե երեխաները որոշակի տարիքի են հասել և հասկանում են, թե ինչ է կատարվելու իրենց հետ, բժիշկն ու ծնողն միասին կամ առանձին պետք է երեխային բացատրեն, թե ինչ է կատարվելու իր հետ: Չի կարելի գիտակից երեխային խաբել: Երբ նրան առանց տեղեկացնելու բերում են հիվանդանոց, երեխային շոկի են ենթարկում: Նա չպետք է ապրի դա, որովհետև հոգեկան շոկը նրա վրա վատ ազդեցություն կթողնի: Երեխան պետք է պատրաստ լինի հոգեպես և ֆիզիկապես, պետք է պատրաստ լինի ցավ կրելու, հասկանա՝ ինչի´ է գնում: Եթե նա լավ է պատրաստված, հետվիրահատական շրջանն ավելի հեշտ կտանի:

Եթե վիրահատվողը չափահաս մարդ է, որոշումը պետք է նրան թողնել: Գուցե ծնողի և բժիշկների համար նա երեխա է, սակայն արդեն չափահաս է ու ինքը պետք է որոշի, թե ինչպես է ուզում ապրել իր կյանքը: Օրինակ` երբ երեխան սկոլիոզ ունի` մեծ կորություն մեջքին, ծնողն ասում է, որ չպետք է վիրահատել, թանկ է, բարդ է, վտանգավոր է: Սակայն դա ծնողի կյանքը չէ, երեխայինն է: Նա պետք է ինքը որոշի ու ասի, թե ինչպես է ուզում ապրել: Հնարավոր է` նա պատրաստ է տանելու բարդությունները, գնալու իր նախընտրած ճանապարհով: Դրա համար շատ կարևոր է, որ ծնողը, պացիենտն ու բժիշկն աշխատեն որպես նույն կերպ մտածող ու նույն ցանկություններն ունեցող թիմ:

Ծնողը կամ երեխան պետք է ինֆորմացիա ունենա, որ, օրինակ` մանկական ուղեղային կաթվածով երեխան ունի իր առավելագույնը, ու ինչ բժիշկ էլ լինի`չի կարող ավելին անել, քանի որ նրա վիճակը ավելին թույլ չի տալիս: Այնուհետև բժիշկն ինքը պետք է բացատրի, թե ի´նչ են անելու վիրահատության ընթացքում և ի´նչ արդյունքներ են սպասում: Ծնողը պետք է իրական պատկերացնի, թե ինչ է սպասում իր երեխային:

]]> https://parents.disabilityinfo.am/%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1%d5%b5%d5%ab-%d5%be%d5%ab%d6%80%d5%a1%d5%b0%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%bd%d5%bf%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%bd/feed/ 0